Historia willi „Kazimiera”
Willa „Kazimiera” to obiekt, który zapisał się w dziejach Wielkiego Boru jako pierwsza letniskowa rezydencja w tej okolicy. Powstała w latach 1890–1894, gdy tereny te należały do dóbr Kamieńsk. Jej fundatorem był Juliusz Józef Heinzel (1834–1895), jeden z najzamożniejszych łódzkich przemysłowców wyznania rzymskokatolickiego, którego majątek szacowano na blisko 6 milionów rubli. Heinzel, nazywany „królem wełny”, wzniósł również okazały pałac w stylu neorenesansu berlińskiego przy ul. Piotrkowskiej 104 w Łodzi – dziś mieszczą się tam Łódzki Urząd Wojewódzki oraz Urząd Miasta Łodzi.
W 1882 roku Heinzel nabył dobra Kamieńsk, w skład których wchodziły rozległe lasy Wielkiego Boru. Dzięki dogodnemu położeniu przy Drodze Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej postanowił wybudować wśród drzew prywatną willę, służącą zarówno celom służbowym, jak i letniemu wypoczynkowi. W jego dobrach około 1883 roku powstał także tartak drzewny.
Od Heinzla do Sobańskiego
Po śmierci Heinzla willę przejął dr Tomasz Antoni Sobański (1862–1941) z Piotrkowa. W 1901 roku ożenił się z Kazimierą z Wyżnikiewiczów i na jej cześć nadał budynkowi imię „Kazimiera”. To właśnie ta willa stała się jednym z pierwszych punktów, od których rozpoczął się rozwój letniska Wielki Bór. Z czasem wokół niej zaczęły pojawiać się kolejne letnie rezydencje.
„Kazimiera” nie była więc tylko zwykłą willą – była jednym z początków historii letniskowej Gomunic i Wielkiego Boru.
Na podstawie: „Z dziejów letnisk przy stacji Kamieńsk (Gomunice, Wielki Bór, Kocierzowy)”, Tomasz Kuźnicki, Radomsko, 2017. Cyfrowa rekonstrukcja fotografii archiwalnej na podstawie zachowanego skanu, z wykorzystaniem narzędzi AI. Materiał poddany cyfrowej restauracji i korekcji.
